ι
Οι μεγάλοι πολιτικοί εγκληματίες προφανώς θα πρέπει να καταδεικνύονται, και κατά προτίμηση να γελοιοποιούνται. Άλλωστε, δεν πρόκειται για μεγάλους πολιτικούς εγκληματίες, αλλά γι’ αυτούς που ασκούν μεγάλα πολιτικά εγκλήματα, και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αυτά τα λόγια ανήκουν στον Μπέρτολτ Μπρεχτ και συνοδεύουν το υλικό για το θεατρικό του έργο «Η αποτρέψιμη άνοδος του Αρτούρο Ούι» (1941)i. Η ανάδυση του γκάνγκστερ Αρτούρο Ούι στον υπόκοσμο του Σικάγου όπου εγκαθιδρύει μια τάξη πραγμάτων στη βάση του κοινού εγκλήματος, είναι αλληγορική για την άνοδο του Χίτλερ και του Ναζισμού. Στο πρόσωπο του Ουι, ο Μπρεχτ αναπαριστά τη γελοιότητα ενός ανθρώπου που αποκτά εξουσία μέσω του εκφοβισμού, της διαφθοράς και της κερδοσκοπίας. Ωστόσο, η κατάδειξη της γελοιότητάς του δεν μειώνει τη σημασία των πράξεών του, αλλά φέρνει στην επιφάνεια την κοινωνική ενδημικότητα των εγκλημάτων που στηρίζουν την εξουσία του ‑ πολύ περισσότερο καθώς η κατάφορη γελοιότητα του προσώπου αντιπαραβάλλεται στη σοβαρότητα των δρώμενων. Η άνοδος του γκάνγκστερ Ούι (τον οποίο στην αρχή κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά), ήταν αποτρέψιμη, εφόσον η τάξη πραγμάτων που επέβαλλε δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη συνεργεία, τη σιωπή, τον φόβο, την αδυναμία, την κερδοσκοπία, όσων βρέθηκαν αντιμέτωποι, ή συμπορεύτηκαν μαζί του, εκμεταλλευόμενοι εν μέρει προς όφελός τους τις ευκαιρίες που προσέφερε η ανερχόμενη εξουσία.
